Сынчылыкта Омер бар иде. Ул үз җәмәгать белән гади бер тормыш алып барды. Ул бәхетле иде. Аннары ул бер кызга гашыйк булды. Ул армиягә кайткач аңа өйләнергә җыенды. Бар да уңайлы иде, булганча иде. Ләкин бервакыт Омер үтерүдә гаепләнеп төрмәгә эләкте. Көндәлек тормыш, таныш кешеләр – бөтенесе бер мизгелдә юкка чыкты. Аларның урынына бердәнбер бер сорау килде – ни өчен? Ул аның башын шулкадәр каты яндырды, хәтта җылылы клеймо кебек иде. Аны саттылар, уйнадылар һәм җимерделәр. Аның мәхәббәтле кызы Айшан, иң яхшы дусты Җенгиз һәм аңа абый булган Әли – бөтенесе дә шул җинаяттә катнашканнар иде. Омер үзенең мәшәкатьләренә җавап таба алмады, ул өметен югалтты… Әгәр дә төрмәдә аның тормышын үзгәрткән кеше белән танышмаган булса иде. Омер төрмәдә үлде, ләкин Езель исемле һәм башка йөз белән башка исем белән туды. Ул аңа бөтенне алып калганнардан үч алырга әзер, ләкин беренче чиратта аның эчендәге мәңгелек, үлемсез һәм аны калдырмаган мәхәббәтен үтерергә тиеш…