Ҷавон марде аз номи Неҷат беш аз ҳад маҳбубаи Зюляль, ки доҳтаи хоҳари худ аст. Навҷувандаи духтаре нафосатманд, зўрраву озодпазир аст, он ҳамаи ҳиссиёти ҷавонро ба худ надида, ба таври пурра онҳоро маҳв мекунад. Дар шабҳои зебоие, ки ба интизор аст, ҷавон барои огоҳ кардани маҳабати худ ба онҳо рафта, аммо Зюляль бо тахқири худро қабул накарда, барои интиқом барои дусти беҳтаринӣ худро бад-ин кор бастааст. Неҷат, ки барои фаромӯш кардани «маҳбуби манъшудаи» худ ба шахри дигар рафтааст. Солиҳо гузаштаанд... Зиндагии оилавии Зюляль ноомўз аст - никоҳи он тарқиш ёфт. Танҳо пас аз он ки онро ба воситаи хиёнат мушоҳида кард, духтаре ба ҳиссиёти беҳтарин ва эътиқодии Неҷат арзиш дод. Зюляль дарк кард, ки ҳамаи ин солҳо бо маҳабати некӯ ба хоҳари худ рафтааст. Он фаҳмид, ки марде ҳақиқӣ ҳамеша дар назди он буд – ин Неҷат аст, вале он просто не хотела его замечать. Дар ин вақт, Неҷат ба шахри ватани худ рафтааст, то пас аз оташонро ба ҷон бибарад. Дучор шудани Зюляль дар ҷашнҳои мардум, он фаҳмид, ки никоҳи духтаре ба ҳеҷ восита ба ҳиссиёти он ба он таъсир нарасонд... Танҳо пас аз гузаштани солҳои дурӣ ва ичро намудани хатогиҳои бисёр, дилҳои ошиқона барои счастьяи беқиёс пайванд мешаванд!