Картина роҳи медиҳад оиди солҳо, ки юнонҳо Измирро иқтидор карданд. Азиза – модар, ки дар замони ҳарбӣ ва дар ҳаёти бешоҳираи шавҳари худ, барои се фарзандҳои худ мекушояд. Шавҳари ў сарҳаддони қушунҳои туркӣ мебошад. Барои онҳо бо Ҷавдат ду духтар – Ёлдыз ва Ҳилол, ва я пурсаи Али Кемаль аст. Ҳамчунин, ба онҳо калонмаҳо низ зиндагӣ мекунад, ки ба онҳо ба монанди қиз дорад. Ногузир, огоҳиёт медиҳад, ки юнонҳо Измирро иқтидор кардаанд, ва аз он замон ҳаёти онҳо тағйир меёбад... Аммо иқтидори ин низ барои онҳо хуб огоҳиёт меорад – он касе меояд, ки онҳо беҳад бештар интизор буданд. На танҳо барои кишвар, балки барои қаҳрамони мо низ абрҳои сиёх баланд мешавад. Онҳо душманони номуайян низ доранд. Дӯсти қавӣи Ҷавдат, сарҳаддон Тевфиқ. У ба Ҷавдат беҳад ғарат дорад, аз давраи кӯдакӣ ба занӣи ў машҳур аст. Барои Тевфиқ хеч чизеро ба даст додан мумкин нест, барои ў ҳеҷ чиз қимат надорад, бинобар ин ӯ ҳамаро мекунад, то Ҷавдат ва Азизаро дур кунад...