XVII аср. Вена шаҳри учун туркларнинг мағлубиятга учрашидан сўнг, асир олинган янычар Ҳасан Балабаннинг ўлимга ҳукм қилинганига қарамасдан, у қочганидан сўнг унга ўзгача тақдир куйилади. Балабан Италия Альпларидаги Моэна қишлоғига келиб қолди. Ушбу ерда у Глория исмли қиз билан танишади, у унинг қочганидан олган оғир ярасини даволашга ва унга паноҳ беришга ёрдам беради. Улар ўртасидаги романтик ҳис-туйғулардан сўнг уларнинг муносабатлари анча чукурлашади. Шу вақтда, деҳқонлар ўз феодалининг зулмидан қуришади, у ўз қўшинларини қишлоққа қизиқувчилар ва қочган туркларни топиш учун юборади. Балабан Глорияни ўтда кўйишдан қутқаради ва қишлоқнинг химоячисига айланади. Вазият янада кучайиб кетади, чунки унга қадимда ўз акаси деб хисоблаган бемисол рицар Марко келиб қолди.