Ин ҳикояи духтари номи Кумсал аст. Дар ҳолат баланд шудан, у қарор мегирад, ки ояндаи худро худ интихоб кунад. Кумсал ба ройи падар пинҳон аз он қабл дар яке аз донишгоҳҳои Истамбул қабул шуда буд, ҳато падар талаб мекард, ки у қадамҳои ўро ба пойҳо гирад ва меъмор шавад... Ин ҳикояи роҳи озодӣ аст, ки аз Измир то Истамбул давом дорад. Дар муқобили падар ва бо Бату дар сохил шинохта, духтар қарор мегирад, ки шодиро дар Истамбул ҷустаҷӯ кунад. У хонаро тарк мекунад, ҳато маънавӣ он қадар, ки маънавӣ маънавӣ маънавӣ маънавӣ маънавӣ маънавӣ маънавӣ! Кумсал аллакай дар Истамбул аст. Ин ҷои аст, ки у омӯзад, ки қад қадамҳои худро ба пой гирад ва донӣ мешавад, ки танҳоӣ, ноомӯдӣ ва дӯстӣ чи гуна аст.