Дар солҳои бачагии худ Бабюр доимо ба маҳорати падар худ, ки ба он писар маълумот медиҳод, ки асосҳои некӯбахти ҳаётӣ оила мебошад – ин ҳам пинҳонии мустаҳкам, ҳам химояи амин, ҳам чойи гарм ва дӯстдории аҳли наздик аст, гушона мешунид. Ҳоло калоншуда, ин мард ба оилаи маъмурии худ, ки онро падар-онаш бо ҳич маънавии интиҳоб карда буданд, ба он шавҳар шуд. Ба хоҳари худ, ки онро падар-онаш бо ҳич маънавии интиҳоб карда буданд, ба он шавҳар шуд. Ба хоҳари худ, ки онро падар-онаш бо ҳич маънавии интиҳоб карда буданд, ба он шавҳар шуд. Ба хоҳари худ, ки онро падар-онаш бо ҳич маънавии интиҳоб карда буданд, ба он шавҳар шуд.
Комондировкаи ногузашта ба Каппадокия бо манзараҳои зебои худ ба мулоқоти дигаре аз давраи давраидаиро овард. Сабаҳ ҳеҷгуна тағйирот дар ин солҳо нашуда, балки баландтар ва маҳбубатар гардида буд. Ҳис карда, ки эҳсосоти қадимаш нарафтаанд, Бабюр ҳамаи вақти озодӣ худро бо ин зебо ба сар мегузаронад, ҳеҷгуна хотираи оила ва вазифаҳои худро фаромӯш карда. Рӯзи баргашт наздик мешавад. Аммо ин мард итоат намекунад, ки қуввати дошта бошад, ки онро аз ин эҳсосоти кувватнок боздошта, вазифаи худро ба ёд орад...