Проснувшись рано утром в постели со своей женой, с которой довольно благополучно прожито 14 лет, Селами вдруг вспоминает, что вчера его новая любовница объявила о своей беременности и необходимости даъи на бачаи оянда. Селами мебарад ба хобгоҳ ва ба дусти наздики худ Руҳӣ, ки дар қонуншиносӣ кор мекунад, зонг мезанад ва аз ҳамроҳаш мехорад, ки раванди талоқи худро чораҷоӣ кунад. Аммо ӯ ҳали намедонад, ки ҳеҷ беременности нест – ин танҳо шикофти занон аст, ки мехоҳад маҳбубашро ба худ бастад.
Руҳӣ, ки соати 14:00 ба ҳуҷраи худ расид, ҳамчун ҳар сол, ҳамроҳашро Халқӣро ба қалб мекунад. Он шодмон баён мекунад, ки духтари, ки ӯро дар шабакахои иттилоотӣ шиносоидааст, охирон ба мулоқоти воқеӣ рози шудааст. Халқӣ холо омӯзиш мекунад, ки оё духтари онлайнӣ аз расмҳо нафсонатар аст. Пас аз он, Халқӣ ба душвори худ Хайрӣ меравад, то оқибати шаб гузашта ва таҷрибаи ҷинсии худро музокира кунад. Аммо Хайрӣ танҳо ба як савол ҷавоб мехоҳад: оё ҳамаи мардон ин ҳамон андакеанд? Чӣ тавр метавонӣ ҳамон қадар содалунаком?