Гурӯҳи дӯстонӣ, ки дар ҷонишиш ва ҷашнҳои тоҷикӣ ва давраи ҳаёти худ дар хонаи Незихе истода буданд, вақте ки огоҳ мешаванд, ки у бемор шудааст, аз Истамбул ба Измир мераванд, то уро бидиданд. Баъд аз он ки онҳо ба дараҷаи калонсолӣ ва муваффақиятҳо расиданд, барои нахустин маротиба пас аз солҳои бешумор, гурӯҳа ба хонае ягона меояд. Гурӯҳае, ки пур аз қарзҳои муқобил аст ва ки ба маҷлисҳои якчояи якчанд рӯз маҷбур мешаванд, барои худ оғоз мекунанд, ки барои худ оғоз мекунанд, ки барои худ оғоз мекунанд…