2026-yilning fevral sonida Episode Magazine jurnalida rassom, meʼmor va kreativ direktor Jengizhan O'zdjanning maqolasi eʼlon qilindi. Muallif zamonaviy madaniyatda romantik his-tuygʻular tabiatining qanday oʻzgarayotgani va kinoda nima uchun koʻproq patosdan koʻra sokin ishonchlilik foydasiga voz kechilayotgani haqida mulohaza yuritadi.
O'zdjanning kuzatishlariga koʻra, sevgi endi jamoatchilikdan tasdiq talab qilmaydi. Yirik qasamyodlar va sahnalashtirilgan harakatlar oʻrnini birgalikda yurish, bir tempo bilan harakat qilish va tanaffuslarni boshdan kechirish qobiliyati egalladi. Hamma narsa tezlashayotgan dunyoda sekinlashish qarshilik koʻrsatish harakati boʻlib qolmoqda: muhim boʻlgan narsa munosabatlarning tashqi koʻrinishi emas, balki ular ichkaridan qanday boshdan kechirilayotganidir.
14-fevralga toʻgʻri keladigan oldingi kunlarda, romantikani odatda bir kechaga siqib chiqaradigan vaqtda, yangi kinematografik hikoyalar boshqa nuqtai nazarni taklif etmoqda. Ular his-tuygʻularni vaqt davomida choʻzish bilan, jarayonni natijadan muhimroq qilish bilan shugʻullanadi. Ajralish dramatikligi oʻrniga birga sayr qilish, jimlik va kutilish kabi mikromomentlarga eʼtibor qaratiladi.
«Shamolni taʼqib qilishda» (bosh rollarda — Hande Erchel va Barish Arduch) ushbu yondashuvni tasvirlaydi. Film syujetning oʻtkir burilishlaridan xoli: qahramonlar tabiiy ritmni buzmasdan, asta-sekin yaqinlashadi. Manzillar — ochiq landshaftlar, dengiz, shamol — faqat fon boʻlib qolmay, balki hissiy tempni belgilaydi. Yaqinlik doimiy tegishni talab qilmaydi; odamlar oʻrtasidagi boʻshliq esa aloqani faollashtirib, his-tuygʻularning «nafas olishi»ga imkon beradi.
Ikkinchi misol — «Istanbul uchun soʻnggi qoʻngʻiroq». Bu yerda tempni shahar oʻzi belgilaydi: mehmonxonalar, liftlar, tun boʻyi koʻchalar vaqtinchaliklik atmosferasini yaratadi. Qahramonlar ertaga kafolat yoʻqligidagi vaqtinchalik fazolarga tushib qoladilar va aynan yoʻqotish xavfi momentni qimmatli qiladi. Filmdagi sevgi tez, qatʼiy, lekin yuzaki emas — u oʻz qisqaligida samimiy.
Kardinal jihatdan turlicha boʻlsa-da, ikkala film ham asosiy gʻoyada birlashadi: sevgi mumkin. Biri ishonch va vaqtga, ikkinchisi esa jasorat va lahzaga asoslanadi. O'zdjan bu hikoyalardagi manzillar dekor emas, balki tajribaning tezligi va chuqurligini belgilovchi faol ishtirokchi ekanligini taʼkidlaydi.
Maqola Valentin kunining odatiy marosimini qayta koʻrib chiqishni taklif etadi. Romantika bir kechalik taom yoki sovgʻaga sigʻishi shart emas; u yillar davomida choʻzilishi yoki bir soat ichida yorqinlashishi mumkin. Asosiysi — bir xil hissiyotlar bilan bir vaqtning oʻzida bir xil fazoda uchrashish qobiliyatidir.
Muallifning xulosasi qisqacha: sevgi yoʻqolmagan, u mavjudligini isbotlashni toʻxtatgan. Va, ehtimol, shu oʻzgarishda uning haqiqiy ishonchliligi yotadi.
