Биринчиси Омер эди. Уй-жаймуш аъзолари билан унга ўзгача оддий хаёт кўринарди. У бахтли эди. Сўнгра у қизга гапирди. У қизни армиядан қайтганидан сўнг уylanди. Барча нарсалар ўз вақтида, қандай бўлиши керак эди, шундай эди. Лекин тошдан Омер ўлдириш учун қamoqхонага тушди. Умумий хаёт, таниш одамлар – барчаси бир лахзада йўқолиб кетди. Уларнинг ўрнига биттагина савол келди – нега? У унинг миясини қизилча қизилча кўйди. Уни хиёнат қилдилар, ўзига халқа ўйнатдилар, унга қўрқинчли ўйин ўйнадилар. Севган қизи Эйшан, энг яхши дўсти Дженгиз ва унга укаси бўлган Али – барчаси бунда ўзларининг қўли бор эди. Омер ўзга нимадир сўраганида жавоб тополмади, у умид қиладиган нарсасини йўқотди… Унга ўз хаётини ўзгартирган одам билан қamoqхонада танишгангача. Омер қamoқхонада ўлди, лекин Эзель туғилди, бошқа юз ва бошқа исмга эга бўлган инсон. У ундан барчасини олиб қўйганлардан қasos олишга тайёр, лекин аввал унга ўз ичидаги бу беқиёс, ўлмас ва ундан қочиб қолмаган севгини ўлдириши керак…