Бойлик ер эгаси ва миллийчи Бехчетнинг ўғли ўз отасининг хоҳиши ва унинг алоқа-доирасига қараб сиёсий ҳаётга қўшилиб қолadi. Dunyoda баъзи нарсалар унинг ахлоқий меъёрларига мос келмаса-да, у ўз миллийчилик позициясини тўғри деб топибди. Бехчет турк миллати ўз миллатининг Ғарб томонидан қуршаб олинганлигига, бунинг яққол мисоли сифатида Кипрдаги воқеаларга ишонади. Бундай сиёсий ва отасидан келиб чиққан шахсий тарангликлар орасида у ўз қўшниси, юқори даражали чиновникларга хизмат қилувчи юнон қизи Еленага ҳавас қилиб қолadi. Шунингдек, 1955 йилнинг 6 сентябри яқинлашиб қолди — бу кунда Истамбулда юнонларга қарши қаратилган ва Кипрдаги туркларга қиспоқчилик қилишга ва Салоникида Ататюрк уйига бомба ташланганлига жавобан амалга оширилган Истамбул қирғинлари содир бўлди.