2026 йил январидаги Episode Magazine сонида ошпаз Яғиз Изгүлнинг манифести нашр этилади. Унга қаратилган фикрлари замонавий тезкорлик ва давомли истеъмол маданияти орасидаги муаммоларга бағишланган: инсонлар қисқа видеоларни қарайди, видеони секундларда ўтиб кетади ва битта тундагина сериалнинг бутун мавсумини қараб бўлишга интилади.
Муаллифнинг асосий қарашлари замонавий хаёт тезлиги ва «секин» хаёт тарзи концепцияси ўртасидаги қарама-қаршиликга асосланади. Изгүл жамият гипертезлик қафасига тушганлигини таъкидлайди: инсонлар қисқа видеоларни қарайди, видеони секундларда ўтиб кетади ва битта тундагина сериалнинг бутул мавсумини қараб бўлишга интилади. Хатто столдаги учрашувлардек ижтимоий ритуаллар ўз мазмунини йўқотади — мулокот қилиш ўрнига одамлар смартфонлардаги ленталарга қулашиб кетади.
Ўзининг фикрини тасдиқлаш учун Изгүл 1952 йилда яратилган Джон Кейжнинг 4’33» номли асарини мисол қилади. Ушбу музыка асарининг мазмуни шундаки, бажарувчи рояль орқасида тўрт дақиқа ўттиз уч сониягача товуш чиқармайди. Муаллиф буни ўз-ўзидан жараён ва тинчликдаги хақиқий санъат ва қаноатнинг мазмунини англаш учун метафоравий мисол деб хисоблайди.
Ошпазнинг қарашларига кўра, замонавий санъатнинг қабул қилиш муаммоси олинган тажрибани «хазм қила» олмасликда. У Фейяз Йигит иштирок этган лойихадек оммабоп сериаллар билан параллел ўрнатади. Изгүл ўз фикрини ривожлантиришда дастлабки даврда қисқа вақтда мавзунинг ривожланишидан қаноатланмаганлигини, аммо ўз-ўзидан паузаларни ушлаш ва воқеалар оқимини тезлаштиришга уришмаслик зарурлигини тушунганини таъкидлайди.
Яғиз Изгүл ўз манифестини ўз вақтини ўз қўлига олишга чақирув билан тугатади. У қуйидагиларни таклиф қилади:
- Таомлар ва унгалишларда тезлик қилмаслик — озиқ-овқатнинг таъмига тўлиқ эътибор қаратиш.
- Истеъмол қиладиган контент хажмини чеклаш — биттадан иккитагача мавзуни ўзлаштириш учун вақт бўлиши учун.
- Кутилish вақтларини қимматли қилиш — стриминг платформаларидаги барча контентни битта кечада ўзлаштиришга уришмаслик.
Унинг фалсафаси сифатли ва оқилона хаётга қараш бўлиб, унда инсон фақат истеъмолчи эмас, балки жараённинг тўлиқ иштирокчисига айланади, «тишликни» эшитиш ва ундан қаноат олиш қobiliyatiga эга бўлади.
