Али ва Ясемин — ҷуфтӣ, ки ба назари аввал идеалӣ мебошад. Ҳардукашон дар ҳақиқат дар як корӣ кор мекунанд, қонунро иҷро мекунанд, ҳардукашон як чизҳоро дуст доранд. Муҳаббати беҳад, ки онҳоро гирифтааст, онҳоро ба қадамҳои ба омӯзиш раво мекунад — онҳо қарор бадодад, ки шавҳарӣ кунанд. Ясемин хурсанд аст, холо у̃ бадӯ нафақат одамӣ, балки шавҳари худро хоҳад дошт, ки химоя ва дастгирии амиқ ба ҳисоб меравад. Аммо хурсандии невестаи нав бад-ин дуруст мешавад — ба Ясемин мукаррар аст, ки Алии дурусти ва қариб идеалиро, ки бад-он шавҳарӣ расидааст, баъд аз шавҳарӣ ба он шикастааст. Ясемин, ки қарор бадодад, ки ҳамаи алоқаҳои худро бо ҳозираи номуваффаққиятнокаш аз даст диҳад, ба шахри дигар парвоз мекунад. Ҳанӯз ки духтар дар ҳавопаймо нишастааст, одамӣ зебои номи Барзан, ки мехоҳад бо у̃ шинос шавад, дар қаторӣ нишастааст. Оё ин вақт озармони худ ҳама чизро ташкил хоҳад кард?