Ҳиҷрон зиндагии хобу хурсандро бо шавҳари худ Ариф, пиронидарачааш Чинар ва меҳрубони дўстидарачааш Асие мегузаронад. Аммо ин оромии он дар он лахзаи худ фурӯшад, ки ҳамаи фарзандони он ҷамъ мешаванд. Эҳсоси андакӣ ва низомҳои ноҳаллишудаи байни бародарони Коркмаз ва зодаашон Корай ба зиддиятҳои ошно мегузаранд. Тандрустии ҳолати ошиқона баланд мешавад ва баъди замон ҳодисаҳои тачрибаиро, ки оқибати он ҳамаи оиларо тағйир медиҳад, рӯй медиҳад. Он дар ҳолате мешавад, ки гузашта ва ҳозирӣ ба ҳам омехта шуда, ба гурӯҳи дарднаки табдил меёбанд, ва эътимод ба одамони наздиктарин ба санҷиши вазнин дучор мешавад. Ҷаҳонии он фурӯшад ва баъди замон равшан мешавад, ки вақтҳои душворӯро пешрост. Аммо оё ба Ҳиҷрон қуввати кофӣ дошта бошад, ки оилаашро нигоҳ дошта, ба муҳочиёти оқибатҳои ки озардаашро ба он пешгузоштаанд, муқобила намояд?