Демир Акчинар ногузидан мешавад, ки бародари мурдаи ў фарзанде дорад, киро ки хеч касе онро намедонед. Аввал ин огоҳиро ба вай машаққат меорад, аммо баъдтар он дарк мекунад, ки амакиаш барои ў танҳо қисми оилаи он набуда, балки муҳимтарин қисми ҳаёти ўро ташкил медиҳад. Аммо роҳи иншироф нахустин пазир нест: вақте ки Назлы, зан бо гузаштаи тўлонӣ ва манфиатҳои худ, ба ҳаёти ў машғул мешавад, рафтори дуруст оғоз меёбад. Назлы барои парвариши кўдак даъво мекунад, ва Демир мефаҳмад, ки амакиашро ба дасти одамоне, ки ниятҳои гумонбар доранд, вақт нагузорад. Ихтилофи онҳо ба муборизаи оташин табдил меёбад, ки на танҳо барои ҳуқуқи парвариш, балки барои ояндаи кўдаке, ки ногузидан ба маркази ҳаёти онҳо шудааст, мегардад.