Ясемин – наврас ва зебои духтар аст. Зуд ба назар мерасад, ки оидаи он бо Мехмет барои ичрои он шудааст. Ва ин вайро барои он барои хурсандӣ ба сатҳи хафтуми осмон мепарвад. Аммо ногуфта, баъд аз як шабонарӯз ба оида, Ясемин мебинад, ки маҳбубашро дар халоли дидааст. Вақти онро бадӯ мешавад ва ба эътиқод ба муҳаббат бекор мекунад. Дар ҳолати ноҳангӯй он ба бар меравад, ки дар он чо бо як парвандаи зебо шиносад. Шабро баҳонаи мубоҳату рақс мегузаронад ва ба субҳ Ясемин худро дар як кафшонаи бо он маҳрам меёбад. Аз бешӯрии он он фаровон мешавад ва мегӯяд. Саваш, баръакс, натавонистааст он духтари номуътамадро аз хотира худ партонад. Аз гумшавӣи он маъюб шуда, ба хона меравад ва барои худ дорад, ки охрани худро дастгирӣ кунад, ки он духтар ба қалби худ маҳкам кардааст. Аммо ба хона омадаашро барои ӯ тачрибаи ғайрипешавӣ мекунад. Писарон ба ӯ маълум мекунанд, ки ӯ бояд ба невестаи бародари худ, ки вафот кардааст, шавҳарӣ кунад. Саваш ба зӯр меъқол мекунад. Аммо ӯ ханузз надондааст, ки дар он шабонарӯз Ясемин аз ӯ ҳомила шудааст.