Историяи сеҳр аз се занони гуногун — Ҷемре, Рӯи ва Чичек, ки ҳаёти онҳо бо яке сӯзондаи ваҳшии, ки дар ҳангомеи қабули оҳиста ба вучуд омад, ба тамошои худ тағйир дод. Ҷемре аз худдаи сиёсатмади маъруфӣ хӯрда буд, аммо ҳеҷ кас ҳам нафас нагирифта буд, ки пӯшиши ошноии он махвӯи яке аждаҳо буд, ки аз занӣ худ супорида буд. Рӯи, ки фарзанди пурдурусти худро бадаст оварда буд, шодона ва маҳбуба буд ва барои зодаи худ омода мешуд, мушкилоти онро дур мекард. Чичек, ки хизматидори он ва дӯсти наздики он буд, ҳам барои зодаи худ омода мешуд ва мехост бо маҳбубаш ба хонаи калонӣ дар назди баҳр биравад. Барои ҳар як онҳо ин ҷонибонӣ имконияти оғози зиндагии нав ва тафаккури нав, ба даст овардани адолати ростӣ ва ёфтани маҳбуби воқеӣ гардид.