Суна дар ақрабиёти Стамбул зиндагонӣ мекунад ва бо фарзандони худ дар як лавкаи моҳӣфарошӣ кор мекунад. Пулхои ки он мезанад, барои зарурӣҳои ҳаёти онхо қаноат мекунад. У̃ се фарзанд дорад: Юсуфи калон, Зеҳраи миёна ва Алии хурд, ки онҳоро бе шавҳар парвариш мекунад. Зан барои фарзандони худ ҳамаро мекунад. Юсуф, пинҳон аз модараш, корхои иловагӣ мекунад ва олуфти дорад вақте ки таҳсилоти худро тамом кунад ва корхои баландмаҳсули пайдо кунад. Ҳама чиз дар як лахза тағйир ёфт. Юсуф ба беморӣ мерасад, амалиётҳои қимматбаҳо зарур аст. Суна, барои гирифтан пул ва расонидан ба фарзандаш, бояд ба ҷиноят омада якеро кушад. Барои фарзанд, модар қобили ҳама аст, аммо пас аз ин чи гуна зиндагонӣ кардан мумкин аст?