Алтынолук — афсонавӣ ҷойест, ки дар поёнкӯҳи қаторкӯҳи Кофез, дар шимоли Эдремит ҷойгир аст. Шаҳри муосир бо бисёр чойҳои тамошошаванда, таърихи қадим ва сертаърихи миллиӣ ва курортҳои машҳури муосир маълум аст. Аммо, нест на он ки таъсири бешубҳаи Ғарб аст, ақалли аҳолии махаллӣ дарбандӣ доранд ба ақидаҳо ва анъанаҳои қадим. Баъзе оилаҳо ҳатто имрӯз ҳам барои қатлҳои хунӣ омода нестанд. Ин барои ошиқон барои ба даст овардани шодию саодатда тоҳи машаққот мешавад, онҳоро ба азиятҳо маҷбур мекунад. Дениз — духтари хурди оилаи Гӯкченеров, ки соҳибкорони замини аст, ба маҳдудияти маҳбас ҷудо мешавад, зеро онро ба қатли падарҳои маҳбуби худ, ки Малик Каратай, одамони бештар замина доштаи Зейтинтепе мешуморанд. Ҳатто Дениз ҳам гуноҳи худро иқрор накунад, аммо тамоми қишлоқ, ҳатто оилаи худро низ, ба он ақидаанд, ки ин қатлро амалӣ кардааст. Онро аз маҳбас барои ичрои шароити маҳдуд вақтӣ озод мекунанд ва он ба қишлоқи худ бармегардонад, аммо дар чашми тамоми аҳолии қишлоқ, онро қатлкор мебинанд. Ва ин ҳамчунин оилаи худ вайрон шудааст. Аммо Дениз барои паст нашуда, он барои ҷустуҷӯи модарӣ, ки онро аз ҳама дӯст дорад, оғоз мекунад, ва дар ҳамзамон ба муқобили Тарық, ки маҳбуби қадимаш аст, меистад, ки доимо дар роҳи у́ меистад ва барои қисти онро аз қишлоқ барои интиқом аз қатли падарӣ мекунад. Магар ниҳонҳо ва раҳи қадим ниҳон доранд? Кадом сирҳо дар зиндагии халқии қишлоқи хурд пинҳон аст? Кадом чиз қавӣтар аст — ишқ ё қист?