Дар мавзеи сархадие, ки Ливон ва Сурияро чудо мекунад, ғайри расмиву, хокимияти сохторҳои мафиозӣ ва контрабандистонро ба худ гирифтааст. Яке аз клаи ҷинояткоронро бо дасти қатъи Джабаль, ки ба синну соли худ нарасидааст, идора мекунад. Модардонаи ҷавон дорои назарияҳои муосир аст, аммо ба некӯҳои анъанавӣ риоя мекунад ва онҳоро эҳтиром мекунад. Номус ва хурмати у дар байни насли худ ва одамони зери қўл ақидаи бечунбаст дорад...

Мавзеи сархадие, ки Сурия ва Ливонро чудо мекунад, барои якчанд даҳсолаи охирӣ мавқеи эҳтимолии хеле баланд дорад. Ноҳияи бадбахти Ал-Хайба, ки дар мавзеи сархад гум шудааст, контрабандистон ва сохторҳои мафиозӣро ба худ чалб мекунад, ки доимо барои заминҳои манфиатнокӣ ҷангал мекунанд, ки ин ба сўрошиву мушкилоти аҳолии махаллӣ оварда, зиндагии онҳоро баландтарин ва ногуфтагӯна месозад. Хокимияти ин мавзеъ ба гурӯҳҳои гуногун, яке аз онҳоро Джабаль идора мекунад. Пешвои ҷавон барои нигоҳ доштани мақоми худ ба зўр мекушад ва қатъиятан шафқатро дурўғ надидааст.
У дар ташвиш аст, зеро мехорад вақти худро аз даст диҳад ва идорагии худро гум кунад. Джабаль анъанаҳои пешинаро риоя мекунад ва аз равиши муосири зиндагии худ дар ҳалли масъалаҳои мушкил ва мубрам нагузаштааст. Барои у зарур аст, ки номус ва хурмати худро дар байни оила ва одамони наздик нигоҳ дорад, вазифаҳои худро иҷро кунад ва дар муоҳидаҳо иштирок намояд. Тарзи маъмулӣ метавонад ба ибтидои тағйирот оварда шавад, зеро парвандаиро ки ба ҷавон даст додааст, барои нигоҳ доштани мақоми худ ва иштироки худ дар муоҳидаҳо ва вазифаҳои гуногун, ки ба у роҳ меёбад, барои он чизҳои мубрам ва ошноии калонро ба даст овардааст, ки рўи чизҳои аслии одамони наздиктарин ва дӯстонро, ки ба он ақидаи пурра дошт, ошкор мекунад.