Шоир Юсуф, ошиқи вафотидан огоҳ шуда, кўп йиллардан бери келмаган бачадодаги шаҳрига қайтади. Қизча Алиё унга куҳна уйда кутади. Юсуф ўз акасининг қизининг мавҷудлигидан беҳабар эди, ки отасининг билан беш йил яшаган. Алиёнинг Юсуфга битта илтимосномаси бор эди: у ўз онаси Зеҳра учун қурбонлик қилиши керак, ки вафот қилиб қолгани учун бунга вақт тополмаган. Юсуф ва Алиё қурбонлик қилиш учун муқаддас қабргоҳларга қараб йўлга чиқадилар. Қурбонлик қилиш учун мос ҳайвонни танлаш мумкин бўлган стадо тополмагани учун, улар яқиндаги тоғ кўли яқинида жойлашган меҳмонхонада тунлашга мажбур бўладилар. Юсуф ва Алиё меҳмонхонадаги тўй шавқида ўзаро янароқ танишадилар. Ва шу дақиқада ҳама ўзгаради…