Мавҷудааст ягон афсонаи японй дар бораи се мрғона. Яке аз онҳо бо дасти худ чашмашро, дигаре гўшхои худро, сўи сеюмаш бо дасти худ даҳонашро мепушад. Ишораи мрғонаи якум мегўяд: «Ман бадӣ ва беақлӣро надидам». Ишораи мрғонаи дуюм мегўяд: «Ман бадӣ ва беақлӣро нашунидам». Сўи сеюмаш мегўяд: «Ман бо бадӣ ва беақлӣ гап назанам». Пас аз он ки розишҳои хурд ба вучуд омаданд ва оилавӣ ба ҳадди таркиши худ расид, некӯҳа дар ҳадиди тачдид қарор мегирад, нестарашонро барои нигоҳ доштан ба ҳамдигар, ҳақиқатро пўшида нигоҳ доштанд. Барои оғоз накардан мушкилот ва масъулиятиро, ки қарор дорад барои онхо ношунидани онро ба оқибат меорад, аъзоёни оила инчунин ҳақиқатро надидан, нашунидан ва оид ба он гап назаданро интихоб карданд. Аммо оё онҳо, ки ҳақиқатро ба таври мрғонаи се мебардоранд, метавонанд ҳақиқати мавҷудбудаи худро рад кунанд?