Зелиш - зебо ва навраси духтарест. У барои ободӣ ва дастрасӣ зиндагӣ мекунад, ки бо падараш, ки онро падари худ мешуморад ва ба вай эътибори кофӣ мекунад, зиндагии худро мегузаронад. Ин духтар дар давраи ширхӯрӣ аз оилаи бечора кашида шуда буд. Хокими Ҳаққӣ барои гирифтани молу мулки калон, ки барои фарзанди наомадаи худ, ки аз дорои 200 миллиони доллари АҚШ буд, васият карда буд, ба ин гуна он барои худ барои гирифтани гумон омадааст, ки бадкорӣ кардааст ва фарзанди кашидашударо ба худ гирифтааст. Зелиш бад-ин тариқ афсонаиро мекунад, вале аз давраи кӯдакиаш омадааст, ки шаҳзодаи худро ба кабки сафед мегузарад, ки онро аз ин ҳаёти ғайримаънавӣ ва ягонагй халол кунад. Ва як рӯз уро меёбад... Зарок - ин аст он шаҳзода, ки аслида бо кабки сафед муносибати хуб надорад. Вале шаҳзодагӣ аз у нахоҳад, Зарок - одамии оддӣ ва хурдмулозим аст. Ин нафар бисёр сол пешина хатогии ногузарондаро анчом додааст, ва афсусаи инро то ҳозир ба душворихои худ ба душ дорад. Барои ислоҳи он ва сабуки кардани афсусааш, у барои машқуқие, ки Зелишро низ ба он даъват мекунад, қадам мегузорад. Ин духтар алоқамандии худро бо оғози тӯлонӣ дорад, ва Зелиш бад-ин тариқ нури офтоб барои ояндаи у хоҳад шуд.
Зелиш - зебо ва навраси духтарест. У барои ободӣ ва дастрасӣ зиндагӣ мекунад, ки бо падараш, ки онро падари худ мешуморад ва ба вай эътибори кофӣ мекунад, зиндагии худро мегузаронад. Ин духтар дар давраи ширхӯрӣ аз оилаи бечора кашида шуда буд. Хокими Ҳаққӣ барои гирифтани молу мулки калон, ки барои фарзанди наомадаи худ, ки аз дорои 200 миллиони доллари АҚШ буд, васият карда буд, ба ин гуна он барои худ барои гирифтани гумон омадааст, ки бадкорӣ кардааст ва фарзанди кашидашударо ба худ гирифтааст. Зелиш бад-ин тариқ афсонаиро мекунад, вале аз давраи кӯдакиаш омадааст, ки шаҳзодаи худро ба кабки сафед мегузарад, ки онро аз ин ҳаёти ғайримаънавӣ ва ягонагй халол кунад. Ва як рӯз уро меёбад... Зарок - ин аст он шаҳзода, ки аслида бо кабки сафед муносибати хуб надорад. Вале шаҳзодагӣ аз у нахоҳад, Зарок - одамии оддӣ ва хурдмулозим аст. Ин нафар бисёр сол пешина хатогии ногузарондаро анчом додааст, ва афсусаи инро то ҳозир ба душворихои худ ба душ дорад. Барои ислоҳи он ва сабуки кардани афсусааш, у барои машқуқие, ки Зелишро низ ба он даъват мекунад, қадам мегузорад. Ин духтар алоқамандии худро бо оғози тӯлонӣ дорад, ва Зелиш бад-ин тариқ нури офтоб барои ояндаи у хоҳад шуд.