Озгӯр ва Озлем, ки роҳҳои онҳо ба таври ғайритахмин ба ҳам расидаанд, ногузишта ба зиндагии ҳар як нави таъсир мебахшанд. Озгӯр, ки аз фарқиёти рӯйҳоиро қарор додааст, дунёро аз рӯи овозҳо ва тафсилот қабул мекунад, зеро он натавонистад одамонро аз рӯи рӯйҳо шиносад. Вале Озлем, ки ҳамаи умри худро ба монанди ғайримавҷудй ба сар бурдааст, пас аз қарзиши бо ӯ барои аввал маротиба ҳис мекунад, ки ӯ ҳақиқатан мавҷуд аст.