Элиф — нафсҳошиносони худ, бегуноҳ, ғурурнок, ба дунё бо умид нигаронида, зебо ва ҷавон… Элифро ба никоҳ ба марде мекунанд, ки аз он 30 сол калонтар аст. Шавҳари Садуллоҳро барои он киро барои хонаро тарк накунад, баста медонист. Элиф дар хонаи у ба монанди асир зиндагонӣ мекард. Садуллоҳ оилоии Гүрхонро бо истифода аз сирҳои тирӣ шиканҷонӣ мекард, аммо як рӯз у бе ҳеҷ олама нест шуда, Элиф бо худ монда, дар дунёе ношиносо. Баҳодир, ки дар оилоии Гүрхон ҳамчун шофер кор мекард, дасти ёрии худро ба Элиф медод. Элиф дар хонаи азимуддидаи шикаста кор карданро оғоз мекунад, кидонат ва коргарони он барои нигоҳ доштани сирҳои худ ба ҳар восита тайёранд ва барои ин ба ҳар чиз омаданд… Қадри якум Кенан, фарзанди калон аило, ба Элиф таваччуҳ пайдо мекунад… Дар замони қисса, Элиф фаҳмидааст: ки барои рахонидани аз асирӣ, вай бояд дар ин дунёи хатарнок пойи худро мустаҳкам намояд. Аммо Элиф бояд ҳар қадамро бо эҳтиёт нигаҳ дорад, зеро дар ин роҳ, муҳаббат, эътимодпазирӣ, аманатдӯстӣ хеле нотавонанд…