Нериман, ду́хтаре аз оилаи нек, аммо фукарошуда, дар Фатиҳа, маҳаллаи бечораи Стамбул зиндагӣ мекунад. Ҷузъи солҳо у́ ба Шинасӣ, парвандаи ҷавон ва росткор, алоқаи баланд дорад. Аммо вақте ки ҳамаи одамон барои оилаи онҳо интизорӣ мекашанд, Нериман ба маҳбубагии Мачит, парвандаи одами касбӣ ва плейбой, ночор мешавад. У́ қудрати муқовимат ба маҳбубагии ва нури зиндагии серобу офтобу зиндагии серобу офтобро дорадро нест. Барои Нериман, маҳаллаи Харбия, нишонаи зиндагии сероб, модар ва зебоии Стамбули муосир мебошад, ки Мачит қисми он аст. У́ бо у́ барои зиндагии серобу озод омадааст. Дар ҳамзамон, Ольга, ақиқати рус, ки ба Стамбул кочӣ шудааст, ду́сти худро Тарасро тарк карда, ба Христо, греки сероб мешавад. Баъд аз он, у́ низ ба омили зиндагии серобу шодмон кашида мешавад. Ҷузъи афзуншавии онҳо ба чоли бемаънагии нав, ду́ ду́хтар эътибор ба худ ва итоти одамони наздик ва дўстони худро гум мекунанд. Онҳо ба роҳи бадбахтии худ раванд ва яке аз онҳо мурда мешавад…