Дар Стамбул дар маҳаллаи ягона ду хонаи гуногун ва ду ҷаҳони гуногун… Оилаи Берингиллер, ки бо камбағалӣ мубориза мекунанд, ва қариндошони онҳо Эрдемлилер, ки боғадона ва ба одамони камбағал бинобарӣ мебинанд. Беррин маҷбур аст, то ин ки пулро гузарад… Ниҳол – ки хоҳад, ки як қадам он пулро гузарад… Вели – ки ҳатто хоҳад нагузарад он пулро… ва Айсел – ки хоҳад он пулро тарҳоб кунад… Айсел нахоҳад дигар баҳши худро аз қариндошони боғадона қабул кунад; нахоҳад киматии кафши худро аз кузини боғадони худ Алейнаро бипўшад; нахоҳад, ки хола ҳар вақт мамашро ба хона бифарозад… Айсел метавонад аз як ҷарраҳа баланд шавад. Дар миёни ин оташ дар қалби худ Карон, меҳруби калонӣ, чойгир мешавад. Карон одаме, ки маҳбубашро ба замин дод, вазифа дорад, ки қабрӣ барои душманӣ қаз кунад. Донаи ҷавон хоҳанд ки қисос гиранд, бинобар ин қаллоби меҳрубонро сохтаанд. Барои нафси носазонтарин қаҳрамони ин ҳикоя – барои Алейнаи Эрдемли. Дар вақти ки Айсел байни ғазаби худ ва алоқаи қариндошӣ мондааст, Карон байни ду духтари маҳбубаҳо гирд мешавад… Дар ин ҷанг, ки ҳама ба маҳв шудаанд, оё меҳрубон метавонад ба охири шодӣ расад?