Дуои наврасонаи Эсма ва Мустафа ба якдигар дўст мешаванд. Оянда барои онхо танхо он вақт маъно дорад, агар онхо якчоя бошанд. Дар противном случае, хаёт маъно надорад. Аммо рохи онхо ба ошногии дўст дошта, маноати зиёд ба вучуд меояд ва асосии он ақидаи гуногуни дин аст. Эсма — христиан пинхонй аст. Ҳамаи оилои он ҷо (в том числе ва Мустафа) фикр мекунанд, ки у мусулмон аст. Ҳангоми он ки давлати Османй ислоҳоти қабул кардааст, ки ба христион ҳуқуқи баробар медиҳад, ки ба мусулмонҳо дода шудааст, килиса ба христион пинхонй фармоиш медиҳад, ки ақидаи худро ошкор кунанд. Ин барои Эсма дилемма ба вучуд меояд: у байни дўст ва дин машаққ қарор додааст.